آسمان و دل

آسمان انگار با ما سر سازگاری نداشت

با نگاهش خنجری بر زخمهای ما می گذاشت

آسمان در پس ابر سیاه و تیره پنهان کرد ماه

در تب و تاب و فغان و ناله پنهان کرد ماه

آسمان اینک نگاهی تازه کرد

با من افسرده بازیهایی کرد

آسمان رنگ و لعابش را زدود

نعره ای زد و آنگاه ما را از خود ربود

دل برای آنچه اینک دیده بود

بر خودش لرزید و انک آه و دود

دل برای آسمان رنجیده بود

آسمان هم از برای دل دیده بود

هر دو اما نشناختند حال دگر

بهر هم رنجیده اما هیچ بهر

این دل و آن آسمان حال من است

حال من با حال این دور و بر است

با خدایا حال دل آنی بکن

تا که آسمان هم شاد ، از بهر آن

تا بی نهایت عشق...